O ikonach

„Niech przeto nikt nie staje przed ikoną, jeśli zamierza co innego niż znaleźć się po drugiej stronie tego świata lub jeśli trwoży go nazbyt skupiona cisza. Tam, po niewidzialnej stronie, można, pokonując trud rozumienia siebie, zrozumieć niepojętą treść życia. Oto okno, które otwiera szansę porozumienia z samym sobą, z kimś, kto jest w tobie, lecz inaczej, niźli sądzisz, że jesteś w sobie. Tam przestrzeń dla tych, co wybierają to, co niemożliwe, nieosiągalne i niewytłumaczalne"

( Andrzej Turczyński "Mistrz niewidzialnej strony")

Ikona jest niejako "oknem" do Bożego świata, do nadprzyrodzonej rzeczywistości. Przez to okno otwiera się możliwość spojrzenia w tę „niewidzialną stronę”. Ikona stanowi pewne objawienie faktu, że Bóg przyjął naturę człowieka, łącząc ją nierozerwalnie ze swoją natura boską. Jest ona materialnym pośrednikiem pomiędzy człowiekiem i Bogiem, miejscem obecności Boga, który poprzez wizerunek objawia się człowiekowi. Jest pisana kolorem, słowem, wyrazem twarzy, każdym pociagnieciem pędzla. Ikona jako taka nie jest przedmiotem kultu, lecz służy jako łącznik między wiernym a Chrystusem i społecznością świętych. Pomaga przezwyciężyć to wszystko, co zwykle krępuje naszą świadomość życia w obecności Boga. W niej Bóg- Człowiek przychodzi do nas aby przypomnieć nam, że również my jesteśmy ikoną Boga, i że stać się podobnym do Niego jest naszym przeznaczeniem.